Informacioni se Vladimir Putin dyshohet se po ndan inteligjencë të ndjeshme me Iranin zbulon shumë më tepër sesa thjesht bashkëpunim politik. Sipas zyrtarëve amerikanë, ky është një lloj i ri lufte që nuk po zhvillohet me tanke dhe raketa, por me satelitë, radarë dhe koordinata të koduara.

Lindja e Mesme aktualisht po përballet me një konflikt në të cilin kontrolli i spektrit elektromagnetik është çelësi. Kushdo që është i pari që zbulon pozicionin e kundërshtarit dhe e lokalizon atë me saktësi fiton një avantazh të madh në fushën e betejës. Pikërisht për këtë arsye inteligjenca po bëhet po aq e rëndësishme sa armët.

Lufta e Inteligjencës së Fuqive të Mëdha

Edhe pse Presidenti rus Vladimir Putin thuhet se mohoi se Moska po ndante informacione të tilla gjatë bisedimeve me Presidentin e SHBA-së Donald Trump, analistët besojnë se kjo nuk e ndryshon thelbin e marrëdhënies midis dy vendeve.

Rusia, na kujtojnë ekspertët, ka përdorur tashmë dronë dhe municione iraniane në luftën në Ukrainë. Nga ana tjetër, Moska ka parë për vite me radhë se si Shtetet e Bashkuara i kanë siguruar Ukrainës inteligjencë për sulme ndaj objektivave ushtarake ruse. Në një kontekst të tillë, shkëmbimi i inteligjencës bëhet një lloj monedhe strategjike.

Satelitët, si çelësi i sulmeve precize

Në luftën moderne, koordinatat e sakta janë shpesh më të rëndësishme sesa vetë armët. Megjithatë, Irani nuk ka një rrjet të zhvilluar satelitësh ushtarakë që mund të gjurmojnë objektivat detare dhe ajrore që lëvizin me shpejtësi në distanca të gjata.

Ky rol merret përsipër nga infrastruktura satelitore ruse. Sateliti Kanopus-V përmendet veçanërisht, të cilit iu dha emri operativ Khayyam pasi u transferua në Iran. Ky sistem i siguron Iranit akses të vazhdueshëm në imazhe optike dhe radari, gjë që rrit ndjeshëm saktësinë e operacioneve të tij ushtarake.

Sipas mediave amerikane, Pentagoni ka vënë re se disa sulme iraniane kanë goditur objektiva që lidhen me operacionet ushtarake amerikane, vende që nuk dihen publikisht. Kjo ka forcuar më tej dyshimet se Teherani po merr inteligjencë të sofistikuar nga jashtë.

Ndikimi i qetë, por i rëndësishëm i Kinës

Kina gjithashtu luan një rol të rëndësishëm në këtë garë teknologjike. Pekini ka punuar intensivisht me Iranin vitet e fundit për zhvillimin e sistemeve të luftës elektronike dhe teknologjisë së radarëve.

Kina, ndër të tjera, e ndihmoi Iranin të kalojë nga sistemi amerikan GPS në sistemin kinez të navigimit satelitor BeiDou-3. Kjo i dha ushtrisë iraniane një alternativë dhe një navigim më të sigurt për operacionet e saj.

Me interes të veçantë është radari kinez YLC-8B, i cili përdor valë me frekuencë të ulët për të zbuluar më lehtë avionë të fshehtë si B-21 Raider dhe F-35C Lightning II.

Në të njëjtën kohë, raportet thonë se Irani po negocion blerjen e raketave supersonike anti-anije kineze CM-302, të afta të fluturojnë me shpejtësi deri në tre herë më të madhe se shpejtësia e zërit dhe të godasin objektiva detare me kohë minimale reagimi.

Reagimi SHBA-Izrael

Shtetet e Bashkuara dhe Izraeli nuk janë vëzhgues pasivë. Shërbimet e tyre të inteligjencës monitorojnë lëvizjet e udhëheqjes ushtarake iraniane dhe infrastrukturën e Korpusit të Gardës Revolucionare Iraniane.

Në fazat e para të operacioneve ushtarake, forcat izraelite dhe amerikane sulmuan dhe shkatërruan disa nga sistemet e radarëve të Iranit me qëllim që të dobësonin aftësinë e Teheranit për të ndjekur sulmet ajrore. Megjithatë, zyrtarët iranianë pretendojnë se që atëherë kanë arritur të godasin disa sisteme të përparuara radarësh të përdorura nga forcat amerikane në rajon.

Sekretari i Mbrojtjes i SHBA-së, Pete Hegseth, komentoi shkurtimisht këto akuza, duke thënë se Uashingtoni po “vëzhgon gjithçka që ndodh”.

Bilanci i ri i fuqisë në Lindjen e Mesme

Për dekada të tëra, SHBA-të dhe Izraeli gëzonin epërsi teknologjike pothuajse totale në rajonin e Gjirit Persik. Sot, ky avantazh ekziston ende, por është zvogëluar ndjeshëm nga inteligjenca ruse dhe teknologjia ushtarake kineze.

Analistët paralajmërojnë se natyra e luftës moderne po ndryshon. Në vend të betejave tokësore në shkallë të gjerë, satelitët, radarët dhe bllokimet elektronike po luajnë gjithnjë e më shumë një rol vendimtar.

Me fjalë të tjera, lufta e së ardhmes mund të mos vendoset nga numri i ushtarëve ose sasia e armëve – por nga aftësia e njërës palë për ta parë kundërshtarin përpara se ta shohë ai atë. Në një konflikt të tillë, informacioni bëhet arma më e rëndësishme. /tesheshi.com/